رله یک دستگاه کنترل خودکار است که خروجی آن زمانی که ورودی (الکتریکی، مغناطیسی، صوتی، نوری یا حرارتی) به مقدار معینی می رسد، ناگهان تغییر می کند.
هنگامی که یک ولتاژ یا جریان معین در سیم پیچ یک رله الکترومغناطیسی اعمال می شود، شار مغناطیسی تولید شده توسط سیم پیچ از مدار مغناطیسی متشکل از هسته آهنی، یوغ، آرمیچر و شکاف هوای کار عبور می کند. تحت تأثیر میدان مغناطیسی، آرمیچر به سمت قطب هسته آهنی جذب میشود، در نتیجه کنتاکتهای معمولی بسته را فشار میدهد تا باز شوند و کنتاکتهای معمولاً باز بسته شوند. هنگامی که ولتاژ یا جریان در سراسر سیم پیچ کمتر از مقدار معینی باشد، نیروی واکنش مکانیکی بیشتر از نیروی جاذبه الکترومغناطیسی است، آرمیچر به حالت اولیه خود باز می گردد، کنتاکت های معمولی باز باز می شوند و کنتاکت های معمولی بسته بسته می شوند.
بنابراین، رله خودرو را می توان به عنوان مجموعه ای متشکل از یک مدار کنترلی که با سیم پیچ کار می کند و یک مدار اصلی که با کنتاکت ها کار می کند، مشاهده کرد. در مدار کنترل رله، تنها جریان عملیاتی کمی وجود دارد. این به این دلیل است که ظرفیت تماس سوئیچ عامل کوچک است و نمی توان از آن برای کنترل مستقیم بارهای با نیازهای الکتریکی زیاد استفاده کرد. حالت روشن/خاموش آن فقط از طریق کنتاکت های رله قابل کنترل است.
رله هم سوئیچ کنترل و هم یک شیء کنترل شده (محرک) است. رله پمپ بنزین را به عنوان مثال در نظر بگیرید، این سوئیچ کنترل پمپ بنزین است. با این حال، سیم پیچ رله پمپ بنزین تنها زمانی که ترانزیستور محرک در واحد کنترل الکترونیکی روشن باشد می تواند از طریق نقطه اتصال به زمین واحد کنترل الکترونیکی مدار تشکیل دهد.
